Aan een rente hangt een prijskaartje. Niet alleen voor de consument, maar juist ook voor de geldverstrekkers zelf. Om te weten wat de minimale 'prijs' is van een rente, volgt hier een uitleg. In eerste aanleg wordt de hoogte van de rente als volgt (van onderaf ) bepaald:
Inkoopprijs van geld - De Euribor (Euro Interbank Offered Rate) Dit is de rente die sinds 1999 gehanteerd wordt in het interbancaire circuit in het Euro-gebied en in de financiële wereld wordt gebruikt voor het vaststellen van rentes voor allerlei afgeleide producten zoals de hypotheekrente. De Euribor is de rente die de ene bank aan de andere bank doorberekent voor leningen van een bepaalde looptijd en wordt dagelijks gepubliceerd.
Risico-opslag; Een klein gedeelte van de rente is om het risico voor de geldverstrekker af te dekken, aangezien het om een hypothecair krediet gaat is dit percentage relatief laag.
Kostenopslag; Deze opslag moet de gemaakte kosten dekken voor de administratieve handelingen met betrekking tot de hypothecaire lening. Deze opslag geeft ruimte voor kleine concurrentie verschillen tussen de verschillende geldverstrekkers. Maar door efficiëntie en effectiviteit van het bankwezen, zullen deze verschillen niet heel groot zijn.
Winstopslag; Geldverstrekkers zijn commerciële instellingen die winst moeten maken.
Regelmatig zijn er geldverstrekkers die acties met rentetarieven hebben of hele lage rentes bieden. Met de opbouw in het achterhoofd en wetend dat geldvertrekkers commerciële instellingen zijn die winst moeten maken, zijn sommige rentes onwaarschijnlijk laag en dient er dus ergens anders, op andere producten of later in de looptijd, geld te worden verdiend.